Karun Kıssası

Bazı geleneklerde Korah olarak bilinen Karun, Hz. Musa'nın (AS) kavminden bir adamdı.

Allah ona öyle büyük hazineler vermişti ki... yalnızca depolarının anahtarları bile güçlü bir topluluğa ağır gelirdi!

Serveti dillere destandı, hayal bile edilemezdi!

Ama Karun, kendisine bu nimetleri verene şükretmek yerine... kibirlendi ve azdı.

Kavmi ona şöyle hatırlattı: «Böbürlenme, Allah şüphesiz ki böbürlenenleri sevmez» (Kasas 28:76).

Allah'ın kendisine verdikleriyle ahiret yurdunu aramasını... dünyadaki payını da ihmal etmemesini ve Allah'ın kendisine iyilik ettiği gibi kendisinin de iyilik yapmasını öğütlediler.

Şunu da eklediler: «Yeryüzünde bozgunculuk isteme; doğrusu Allah bozguncuları sevmez» (Kasas 28:77).

Ama Karun şaşırtıcı bir kibirle karşılık verdi!

Şöyle dedi: «Bu servet ancak, bende mevcut bir ilimden ötürü bana verilmiştir» (Kasas 28:78).

Servetini Allah'ın cömertliğine değil, kendi yeteneklerine bağladı!

Allah'ın kendisinden önce, ondan daha güçlü ve daha çok servet biriktirmiş nice nesilleri helak ettiğini bilmiyor muydu?

Bir gün Karun bütün dünyevi ihtişamıyla kavminin karşısına çıktı; süslere bürünmüş, debdebeyle çevrilmişti!

Dünya hayatını isteyenler ona hasretle bakıyordu...

Şöyle diyorlardı: «Karun'a verildiği gibi bizim de olsa; doğrusu o büyük bir varlık sahibidir» (Kasas 28:79).

Ama ilimde derinleşmiş olanlar hikmetle karşılık verdi: «Size yazıklar olsun; Allah'ın mükafatı, inanıp yararlı iş işleyenler için daha iyidir. Ona da ancak sabredenler kavuşabilir» (Kasas 28:80).

Derken Allah'ın adaleti çarçabuk geldi!

Yer, Karun'u da evini de yuttu; Allah'a karşı ona yardım edecek bir topluluğu yoktu, kendini savunabilecek biri de değildi!

Daha bir gün önce onun yerinde olmayı dileyenler, ihtişamını kıskanıp servetine göz dikenler, şimdi şöyle demeye başladılar: «Demek Allah kullarından dilediğinin rızkını genişletip bir ölçüye göre veriyor. Eğer Allah bize lütfetmiş olmasaydı, bizi de yerin dibine geçirirdi» (Kasas 28:82). Olaya tanık olanlar iliklerine kadar sarsıldı.

Her şeyin netleştiği o anda, kıskandıkları şeyin aslında hiç de bir nimet olmadığını anladılar. O bir imtihandı: altının pırıltısına ve ipeğin parıltısına sarılmış bir sınav. Ve Karun bu sınavı tamamen kaybetmişti.

Karun kıssası, sadece helak olan zengin bir adamın hikayesi değildir. Servetin kendi mahiyeti ve insanın maddi başarıyı ilahi lütufla karıştırma eğilimi hakkında derin bir uyarıdır. Karun'un serveti Allah'ın ona verdiği bir emanetti ve o, servetini biriktirerek, böbürlenerek ve paylaşmayı reddederek bu emanete ihanet etti.

Kavmi ona hikmet ve şefkatle öğüt vermişti. Ona servetini terk etmesini ya da yoksulluk içinde yaşamasını söylemediler. Aksine şöyle dediler: «Allah'ın sana verdiği şeylerde, ahiret yurdunu gözet, dünyadaki payını da unutma» (Kasas 28:77). Bu, İslam'ın öğrettiği dengeli yaklaşımdır: Bu dünyanın nimetlerinden faydalanırken gelecek ebedi hayata yatırım yapmak.

Ama Karun'un kalbi kibirle mühürlenmişti. «Bu servet ancak, bende mevcut bir ilimden ötürü bana verilmiştir» (Kasas 28:78) dediğinde büyük bir günah işledi: Allah'ın nimetlerini kendine mal etme günahı. Bu, nankörlüğün ta kendisidir; müminin Rabbiyle ilişkisinin temeli olan şükrün tam zıddıdır.

Kuran bize Karun'un böyle bir kibir yüzünden helak edilen ilk kişi olmadığını hatırlatır: «Allah'ın, önceleri, ondan daha güçlü ve topladığı şey daha fazla olan nice nesilleri yok ettiğini bilmez mi?» (Kasas 28:78). Tarih, güvenini rızkı verene değil de servete bağlayanların yıkıntılarıyla doludur.

Yer ağzını açıp Karun'u bütünüyle yuttuğunda (sarayını, hazine odalarını, anahtarlarını, her şeyini) ona yardım edecek kimse yoktu. Hiçbir altın onun kaçışını satın alamazdı. Hiçbir ordu onu toprağın pençesinden çekip çıkaramazdı. Övündüğü bilgisi, Allah'ın hükmü karşısında hiçbir işe yaramadı.

Yok oluş ani ve eksiksizdi. Az önce Karun bütün ihtişamıyla, hayranlarıyla çevrili hâlde duruyordu; bir an sonra ortada hiçbir şey yoktu. Bir zamanlar sarayın yükseldiği yerde yalnızca toprak kalmıştı. Bu çarpıcı ve ani ceza, bu kıssayı duyacak her nesil için unutulmaz bir ders oldu.

Onun servet gösterisine tanık olan insanlar iki gruba ayrıldı ve bu ayrımın kendisi de ibret vericidir. Dünya hayatını isteyenler «Karun'a verildiği gibi bizim de olsa» (Kasas 28:79) dediler. Başarıyı maddi birikimle ölçüyorlardı. Ama kendilerine ilim verilenler şöyle dedi: «Size yazıklar olsun; Allah'ın mükafatı, inanıp yararlı iş işleyenler için daha iyidir» (Kasas 28:80). Bunlar, asıl geçer akçenin altın değil salih amel olduğunu kavrayan basiret sahipleriydi.

Karun kıssası yüzyıllar boyunca her zengine, her başarılı girişimciye, bolluk içinde olan herkese bir hatırlatma olarak yankılanır: Servetiniz Allah'tandır ve O, onu bir anda geri alabilir. Bugün hazinelerinizi barındıran toprak, yarın mezarınız olabilir. Kuran kıssaları ve hayatımıza kattıkları dersler hakkında daha fazlasını keşfedin.