Profeet Saleh (AS)

Profeet Saleh, vrede zij met hem, was een afstammeling van de edele Profeet Noeh – door Allah uitgekozen om het volk van Thamoed te leiden.

De Thamoed waren een oude stam die zich vestigde in Al-Hijr… nu bekend als Madain Saleh, in het noordwesten van Arabië.

Ze waren de opvolgers van het volk van 'Ad – dat was vernietigd vanwege zijn hoogmoed en ongehoorzaamheid aan Allah.

De Thamoed stonden bekend om hun bouwkunst… ze hakten prachtige woningen rechtstreeks uit de bergen! Hun welvaart leidde hen echter naar afgodendienst en moreel verval.

Ze vereerden afgoden en gaven zich over aan zondig gedrag – ver afgedwaald van het pad van rechtschapenheid.

Te midden van deze spirituele duisternis stelde Allah Saleh – een man die werd geacht om zijn wijsheid en deugd – aan als profeet voor de Thamoed.

Hij riep hen vurig op tot het monotheïsme: “O mijn volk! Aanbidt Allah, jullie hebben geen andere god dan Hij” (Koran 11:61).

Hij herinnerde hen aan Allah’s talloze zegeningen… en waarschuwde hen geen verderf te zaaien.

Ondanks de oprechte vermaningen van Saleh… spotten de leiders van Thamoed!

Ze trokken zijn geloofwaardigheid in twijfel en stonden wantrouwig tegenover zijn boodschap. Hooghartig daagden ze hem uit: “Geef ons dan een Teken als je tot de waarachtigen behoort” (Koran 26:154).

Als antwoord schonk Allah Saleh een groot wonder.

Volgens de commentatoren kwam er een kamelin tevoorschijn… uit massieve rots! Zo werd aan hun specifieke eisen voldaan.

Vol overtuiging verklaarde Saleh: “O mijn volk! Deze vrouwtjeskameel van Allah is als een Teken voor jullie, laat haar op Allah’s aarde grazen en raak haar niet aan met kwade bedoelingen, anders zal een harde bestraffing jullie grijpen” (Koran 11:64).

De kamelin was een beproeving voor de Thamoed.

Ze kregen opdracht hun water met haar te delen – en haar vrij te laten grazen. Aanvankelijk geloofde een deel van hen… maar de meerderheid bleef koppig en zag de kamelin als een hindernis voor hun manier van leven.

De regeling was duidelijk en eerlijk: op de ene dag dronk de kamelin uit de put, en op die dag gaf ze overvloedig melk aan de hele gemeenschap – genoeg voor iedereen om zijn kannen te vullen. Op de volgende dag was het water uitsluitend voor de mensen en hun vee. Deze wonderbaarlijke voorziening had hun geloof moeten versterken… maar in plaats daarvan verdiepte ze hun wrok.

De rijke elite van Thamoed begon samen te zweren. De kamelin dronk met haar enorme omvang op haar dagen veel water, en de leiders vreesden dat het gewone volk via haar overvloedige melk tot de boodschap van Saleh aangetrokken zou worden. Hun macht en invloed hingen af van de trouw van het volk aan de oude gebruiken – aan de afgoden die de priesters beheerden.

Een groep van negen mannen – in de Koran beschreven als mannen “die in het land verderf zaaiden en die zich niet wensten te beteren” (Koran 27:48), en die later zwoeren Saleh en zijn familie ’s nachts te doden (27:49) – zat volgens de commentatoren achter het complot tegen de kamelin. Het waren de rijkste en machtigste mensen onder de Thamoed, gedreven door een mengeling van wrok, hoogmoed en de wens om Saleh voorgoed het zwijgen op te leggen.

Een van hen – volgens de islamitische traditie een man met de naam Qudar ibn Salif – werd uitgekozen om de daad uit te voeren. Aangemoedigd en gesteund door de anderen ging hij naar de kamelin en sneed haar de pezen door. Het grote dier zakte in elkaar… en werd gedood. Het was een daad van bewuste, berekende opstandigheid tegen Allah’s duidelijke teken.

Toen het nieuws Saleh bereikte, werd zijn hart met verdriet vervuld. Hij wendde zich tot zijn volk met een laatste, plechtige waarschuwing: “Blijf drie dagen in jullie huizen. Dat is een aanzegging die niet kan worden geloochend” (Koran 11:65). Drie dagen – een laatste uitstel van Allah, een laatste kans die voor berouw had kunnen worden gebruikt… maar die werd verspild.

Volgens islamitische overleveringen werden de gezichten van de Thamoed op de eerste dag na de waarschuwing geel. Op de tweede dag werden hun gezichten rood. Op de derde dag werden ze zwart. Toen wisten ze dat de bestraffing zeker was – en nog steeds toonden ze geen berouw. Sommigen beraamden zelfs een moord op Saleh en zijn familie voordat de bestraffing zou komen, maar Allah beschermde Zijn profeet.

Op de ochtend van de vierde dag sloeg een verwoestende knal toe – de sayhah, een donderende, alles verpletterende schreeuw uit de hemel. In één ogenblik werd de hele beschaving van Thamoed weggevaagd. De Koran beschrijft het tafereel: “Dus greep de aardbeving hen en zij lagen uitgestrekt op de grond in hun huizen” (Koran 7:78). Hun uit de bergen gehouwen woningen – precies de bouwwerken waarover ze hadden opgeschept – werden hun graven.

Saleh keerde zich af van de ruïnes van zijn volk en sprak woorden vol verdriet: “O, mijn volk! Ik heb zeker de Boodschap van mijn Heer aan jullie verkondigd en heb jullie een goed advies gegeven maar jullie houden niet van goede adviseurs” (Koran 7:79). Hij had alles gedaan wat in zijn macht lag – hen gewaarschuwd, hen gesmeekt, hun een duidelijk wonder getoond – en toch kozen ze voor vernietiging in plaats van leiding. Hij vertrok met de kleine groep gelovigen; hun geloof was in het gelijk gesteld, maar hun harten droegen het gewicht van een verloren volk.

De islamitische traditie situeert het land van Thamoed in Al-Hijr, in de regio van Madain Saleh – een stille getuige van Allah’s macht en van de gevolgen van het trotseren van Zijn tekenen. Ontdek meer over de verhalen uit de Koran en de lessen die ze voor ons leven bevatten.