Het openen van de borst

In de uitgestrekte Arabische woestijn, waar de stam Banu Sa'd een nomadisch leven leidde… stond een wonderbaarlijke gebeurtenis op het punt plaats te vinden die het begin zou markeren van de spirituele voorbereiding van de toekomstige Profeet van de islam.

Mohammed, toen ongeveer vier jaar oud, woonde al enkele jaren bij zijn pleegmoeder Halima as-Sa'diyya en haar familie – hij groeide sterk en gezond op in de zuivere woestijnlucht en leerde het welsprekende Arabisch van de bedoeïenen.

Het was een stralende middag toen de jonge Mohammed met de andere kinderen van de stam bij hun kamp aan het spelen was.

De kinderen speelden hun gewone spelletjes, renden en lachten onder de warme woestijnzon… toen er plotseling twee gestalten verschenen die anders waren dan alle wezens die de kinderen ooit hadden gezien!

Het waren engelen, gezonden door Allah – al zagen de kinderen hen als mannen in stralend witte gewaden, die leken te glanzen met een licht dat niet van deze wereld was.

Hun aanwezigheid wekte ontzag en eerbied… en hun gezichten straalden een goddelijk doel uit dat hen onderscheidde van elk sterfelijk wezen.

De engelen liepen recht op Mohammed af – ondanks zijn jonge leeftijd herkenden ze in hem de uitverkorene die ooit de laatste openbaring naar de mensheid zou brengen.

De andere kinderen keken vol verwondering en groeiende ongerustheid toe hoe de engelen Mohammed met zachte maar vaste hand vastpakten.

Zonder enig teken van angst of pijn legden de engelen Mohammed neer op het zachte woestijnzand.

Wat daarna gebeurde, zou in de hele islamitische geschiedenis herinnerd worden als een van de belangrijkste voorbereidende wonderen in het leven van de Profeet.

Met goddelijke precisie en zorg openden de engelen de borst van Mohammed – en zijn zuivere hart werd zichtbaar.

Het kind voelde geen pijn en geen angst… alleen een gevoel van vrede en goddelijke nabijheid.

Uit het hart haalden de engelen een kleine klonter, die in de hadith wordt beschreven als ‘het deel van Satan’ (hazz ash-Shaytan). Sommige geleerden brengen die in verband met de aanraking door Satan bij de geboorte, de spirituele kwetsbaarheid waardoor verleiding het hart binnendringt. Volgens een hadith in Sahih al-Bukhari huilt elk kind bij de geboorte omdat Satan het aanraakt – behalve Maryam en haar zoon Isa.

De engelen verwijderden deze klonter en wierpen hem weg. Daarna brachten ze een gouden schaal vol Zamzamwater – het gezegende water dat een engel eeuwen eerder voor Hadjar en de kleine Ismail uit de aarde had laten opwellen, water dat de baraka (zegen) van Allah in zich draagt. Met dit heilige water wasten ze het hart van Mohammed (vzmh) en zuiverden het volledig: elk spoor van spirituele onreinheid werd verwijderd, elk mogelijk houvast voor de invloed van Satan.

Deze reiniging maakte hem spiritueel ontvankelijk, zodat dit kind op een dag de woorden van Allah rechtstreeks van de engel Djibriel zou kunnen ontvangen, het gewicht van de laatste openbaring zou kunnen dragen, standvastig zou blijven tegenover de vervolging door de Quraysh, en een heel volk zou leiden naar de aanbidding van Allah alleen.

Daarna plaatsten de engelen, met dezelfde goddelijke precisie waarmee ze de borst hadden geopend, het hart terug en sloten ze de borst. Het teken van de snede bleef – hechtingssporen waarvan Anas ibn Malik later zei dat hij ze op de borst van de Profeet had gezien. Het was een lichamelijke herinnering aan een spirituele werkelijkheid: dat deze man door Allah Zelf was voorbereid op een opdracht als geen andere.

Toen de andere kinderen zagen wat er was gebeurd, renden ze doodsbang naar Halima en riepen dat Mohammed was gedood. Halima haastte zich erheen en trof de jongen staand aan, bleek maar verder ongedeerd. Ze onderzocht hem, vond het teken op zijn borst en werd overmand door angst. Hoewel ze sinds ze Mohammed in haar zorg had genomen veel zegeningen had ervaren – haar dorre land was vruchtbaar geworden, haar magere dieren waren sterk geworden – ging deze gebeurtenis alles te boven wat ze kon bevatten.

Bezorgd om de veiligheid van de jongen en niet in staat te verklaren wat er was gebeurd, bracht Halima Mohammed terug naar zijn moeder Amina in Mekka. Volgens sommige overleveringen vreesde ze dat het kind door de djinn was getroffen; ze begreep nog niet dat wat ze had meegemaakt een wonder van de hoogste orde was – het rechtstreekse ingrijpen van Allah’s engelen bij de voorbereiding van Zijn laatste boodschapper.

Deze gebeurtenis – in het Arabisch bekend als Shaq al-Sadr (het splijten of openen van de borst) – wordt in Sahih Muslim overgeleverd door Anas ibn Malik.

Jaren later, in de nacht van de Isra en Mi'raj – de wonderbaarlijke Nachtreis van Mekka naar Jeruzalem en de hemelvaart door de zeven hemelen – werd de borst een tweede keer geopend. In de overlevering in Sahih al-Bukhari beschreef de Profeet hoe Djibriel zijn borst opende, zijn hart met Zamzamwater waste en het vulde met geloof en wijsheid voordat de reis begon. Deze tweede zuivering was een voorbereiding op de meest buitengewone ervaring die een mens ooit heeft gehad: in de goddelijke nabijheid staan, voorbij de zevende hemel, en het gebod van de vijf dagelijkse gebeden ontvangen.

De theologische betekenis van het openen van de borst kan nauwelijks worden overschat. Het maakte duidelijk dat Mohammed (vzmh) geen gewone man was die toevallig openbaring ontving – hij was van kindsbeen af door Allah voorbereid. Elk aspect van zijn wezen werd gezuiverd en versterkt voor de taak die voor hem lag. Doordat het deel van Satan was verwijderd, was de Profeet op unieke wijze beschermd tegen de influisteringen en verleidingen die alle andere mensen raken. Dat doet niets af aan zijn menselijkheid – hij kende nog steeds honger, vermoeidheid, verdriet en vreugde – maar het zorgde ervoor dat zijn spirituele kompas altijd op Allah gericht bleef, onvervormd door de invloed van het kwaad.

Het gebruik van Zamzamwater is ook diep symbolisch. Dit gezegende water verbindt het openen van de borst met het grotere weefsel van de profetische geschiedenis – van de wanhopige zoektocht van Hadjar naar water in de woestijn, via de wonderbaarlijke bron van Ismail, tot de zuivering van het hart van de laatste boodschapper. Zamzam is het water van het geloof, en velen zien betekenis in het gebruik ervan hier: het water dat voor Hadjar en Ismail opwelde, zuiverde het hart van hun nakomeling, de laatste boodschapper (vzmh). Ontdek de volledige levensweg van de Profeet via de verhalen uit de Koran en de Sierah-collectie in de Qissah-app.