De Nachtreis

Het was een jaar van diep verdriet geweest voor Profeet Mohammed (vzmh).

Het werd bekend als het Jaar van het Verdriet… en het had hem verpletterende verliezen gebracht.

Zijn geliefde vrouw Khadidja – zijn eerste steun en de eerste die in hem geloofde – was overleden.

In hetzelfde jaar stierf ook zijn oom Abu Talib, die hem tegen de Quraysh had beschermd.

De twee mensen die zijn grootste bron van troost waren geweest, waren er niet meer… en de vervolging in Mekka werd heviger.

Juist in deze donkerste periode schonk Allah in Zijn oneindige barmhartigheid Zijn boodschapper een van de meest buitengewone ervaringen die ooit een mens ten deel zijn gevallen.

Op een nacht, terwijl hij bij de Ka'ba rustte, verscheen de engel Djibriel voor Mohammed.

De engel kondigde aan dat hem die nacht de eer zou worden bewezen van een reis als geen andere.

Buiten de moskee wachtte een prachtig rijdier – Al-Buraq!

Een wit rijdier, kleiner dan een muildier en groter dan een ezel. Zijn passen waren zo groot dat elke stap zo ver reikte als zijn oog kon zien.

Zodra Mohammed was opgestegen… begon de wonderbaarlijke reis!

Al-Buraq droeg de Profeet noordwaarts, met een snelheid die alle natuurwetten te boven ging.

Ze reisden van Mekka naar Jeruzalem – een afstand van vele honderden kilometers, afgelegd in slechts enkele ogenblikken.

Toen ze bij de Masjid al-Aqsa aankwamen, zag de Profeet tot zijn verbazing dat die gevuld was met lichtende gestalten – een samenkomst van de profeten die Allah door de geschiedenis heen had gezonden!

Onder hen noemt de overlevering in Sahih Muslim Moesa, Isa en Ibrahim.

Djibriel vroeg hem hen voor te gaan in het gebed.

Wat een overweldigende eer!

Daar stond Mohammed – die zich in zijn strijd zo alleen had gevoeld – en hem werd gevraagd de boodschappers van Allah voor te gaan in aanbidding.

Maar de reis van die nacht was nog lang niet voorbij.

Djibriel wees naar een ladder van licht die tot in de hemelen reikte.

Hij legde uit dat nu de Mi'raj zou volgen: de opstijging van de Profeet door de zeven hemelen… tot in de goddelijke nabijheid zelf.

En zo begon de Profeet (vzmh) aan zijn opstijging – door de lagen van de hemelen heen, de een nog uitgestrekter en prachtiger dan de vorige.

In de eerste hemel werd hij begroet door Adam, de vader van de mensheid. Adam heette hem hartelijk welkom, en de Profeet zag zielen aan Adam voorbijtrekken – bij sommige glimlachte hij van vreugde, bij andere huilde hij. Het waren de zielen van zijn nakomelingen: wie voor het Paradijs bestemd was, maakte hem blij, en wie voor het Vuur bestemd was, maakte hem bedroefd.

In de tweede hemel ontmoette Mohammed twee edele profeten: Isa (Jezus) en Yahya (Johannes de Doper), vrede zij met hen beiden – neven die hun leven hadden gewijd aan het oproepen van mensen tot Allah. Ze verwelkomden hem hartelijk en erkenden zijn profeetschap.

In de derde hemel ontmoette hij Yoesoef (Jozef), vrede zij met hem – de profeet die beroemd is om zijn buitengewone schoonheid. Er wordt overgeleverd dat Yoesoef de helft van alle schoonheid in de schepping had gekregen. Ook hij begroette Mohammed met eerbied.

Toen de Profeet verder opsteeg naar de vierde hemel, ontmoette hij Idris, vrede zij met hem – de profeet over wie Allah in de Koran zegt: “En Wij verhieven hem naar een hoge positie” (Koran 19:57). Idris ontving hem vriendelijk.

In de vijfde hemel stond Haroen (Aäron), vrede zij met hem – de broer van Moesa en zelf ook een profeet. Zijn zachtmoedige aard en welsprekendheid hadden hem geliefd gemaakt bij zijn volk. Hij verwelkomde Mohammed met genegenheid.

In de zesde hemel stond Mohammed oog in oog met Moesa (Mozes), vrede zij met hem – de profeet tot wie Allah rechtstreeks had gesproken. Toen Mohammed van hem wegging, huilde Moesa. Toen hem werd gevraagd waarom, zei hij dat hij huilde omdat een jonge man die na hem was gezonden, meer volgelingen het Paradijs zou zien binnengaan dan hijzelf. Dat moment zou later tijdens de reis nog belangrijk blijken.

In de zevende en hoogste hemel ontmoette hij Ibrahim (Abraham), vrede zij met hem – de Vriend van Allah, de vader van de profeten, de bouwer van de Ka'ba. Ibrahim leunde met zijn rug tegen al-Bayt al-Ma'mur (het Druk Bezochte Huis), een hemelse tegenhanger van de Ka'ba, dat elke dag wordt bezocht door zeventigduizend engelen die er daarna nooit meer terugkeren. Ibrahim begroette Mohammed en gaf hem zijn groet (salaam) mee voor de oemmah.

Voorbij de zevende hemel werd de Profeet naar Sidrat al-Muntaha gebracht – de lotusboom van de uiterste grens. Daar eindigt, zegt een overlevering in Sahih Muslim, alles wat van de aarde opstijgt en alles wat van boven neerdaalt. De Koran beschrijft het zo: “Toen het goddelijke licht de lotusboom overstraalde” (Koran 53:16). Zijn bladeren waren als de oren van olifanten en zijn vruchten als grote kruiken. Kleuren die met menselijke taal niet te beschrijven zijn, omhulden hem – een aanblik die alle woorden te boven ging.

Hier, voorbij de lotusboom, werd Mohammed in de goddelijke nabijheid gebracht. En hier schonk Allah zijn oemmah het grootste geschenk van de Nachtreis – de vijf dagelijkse gebeden.

Eerst schreef Allah vijftig gebeden per dag voor. Toen de Profeet afdaalde en Moesa passeerde, raadde de grote profeet hem aan naar zijn Heer terug te gaan en om vermindering te vragen, omdat zijn oemmah dat niet zou kunnen dragen. Mohammed keerde terug naar zijn Heer, en het aantal werd verminderd. Opnieuw drong Moesa erop aan om nog meer vermindering te vragen. Zo ging de Profeet heen en weer – tussen de goddelijke nabijheid en Moesa – tot het aantal gebeden was teruggebracht tot vijf. Moesa stelde nog voor om minder te vragen, maar Mohammed antwoordde dat hij zich schaamde tegenover zijn Heer, en dat hij tevreden was en zich onderwierp. Toen verkondigde een stem dat Allah Zijn verplichting had vastgelegd en die voor Zijn dienaren lichter had gemaakt: deze vijf gebeden zouden worden beloond als vijftig.

Tijdens deze reis zag de Profeet ook buitengewone dingen. Bij de lotusboom zag hij vier rivieren – twee verborgen rivieren die in het Paradijs stromen, en twee zichtbare: de Nijl en de Eufraat – en hem werden bekers met wijn, melk en honing aangeboden; hij koos de melk. Andere overleveringen, van wisselende betrouwbaarheid, beschrijven taferelen van de bestraffing van wie het bezit van wezen opeet, wie lastert en wie woeker eet. Hem werden zowel Jannah als Jahannam getoond – visioenen die zijn vastberadenheid moesten versterken en voor zijn oemmah als waarschuwing en blijde tijding moesten dienen.

Toen Mohammed vóór zonsopgang in Mekka terugkeerde, had de reis die hemel en aarde omvatte zich in één enkele nacht voltrokken. De volgende ochtend vertelde hij de Quraysh wat er was gebeurd. Hun reactie was onmiddellijk en vijandig – ze bespotten hem, lachten om zijn verhaal en noemden het onmogelijk.

Sommigen die hadden geloofd, begonnen te twijfelen. De Quraysh haastten zich naar Abu Bakr, in de verwachting dat hij zijn vriend zou laten vallen. Maar het antwoord van Abu Bakr zou hem een eeuwige eretitel opleveren. Zonder aarzelen verklaarde hij dat het gebeurd was als de Profeet het zei; hij geloofde hem immers in iets veel groters – wanneer hij hun vertelde over openbaring uit de hemel. Vanaf die dag stond Abu Bakr bekend als As-Siddiq – de Waarachtige, degene die de waarheid bevestigt.

Om zijn verslag te bewijzen beschreef de Profeet de Masjid al-Aqsa tot in detail – een plaats die hij nooit eerder had bezocht – en vertelde hij over een karavaan die hij op de terugweg naar Mekka had gezien, waarvan hij de aankomst voorspelde. Toen de karavaan precies zo aankwam als hij had beschreven, waren zelfs de sceptici stil, al weigerden de meesten nog steeds te geloven. De Nachtreis werd de ultieme geloofstest – die de oprechte gelovigen scheidde van hen wier geloof oppervlakkig was.

De Isra en Mi'raj was niet zomaar een reis door de ruimte. Het was een reis van heling voor een profeet die ondraaglijk verlies had geleden, een bevestiging van zijn positie als het zegel der profeten, en een geschenk aan zijn oemmah dat haar aanbidding tot het einde der tijden zou bepalen. Telkens wanneer een moslim in gebed staat – bij Fajr, Dhuhr, Asr, Maghrib of Isha – is hij verbonden met die buitengewone nacht waarin zijn Profeet in de goddelijke nabijheid stond en het gebod ontving dat de pijler van zijn geloof zou worden. Ontdek meer over de verhalen uit de Koran en de lessen die ze voor ons leven bevatten.