Het verhaal van de koe

In de Heilige Koran, in Soera Al-Baqarah, vertelt Allah het verhaal van de Kinderen van Israël, toen Profeet Moesa, vrede zij met hem, de opdracht kreeg hen een koe te laten slachten.

Het verhaal begint met een rijke oude man onder de Kinderen van Israël… die verscheidene neven had die vol ongeduld op zijn dood wachtten om zijn fortuin te erven.

Op een nacht – vermoordde een van de neven hem!

En hij ontdeed zich van het lichaam door het op de weg te gooien… of voor de deur van een van zijn broers.

Toen het lichaam de volgende ochtend werd gevonden, ontstond er onenigheid onder de mensen.

De neef die de moord had gepleegd, verborg sluw zijn misdaad en voegde zich bij de menigte – huilend en jammerend van gespeeld verdriet!

Sommigen stelden voor Profeet Moesa hierover te raadplegen.

Toen ze bij Moesa kwamen, vroeg hij of iemand iets over de moord wist… maar niemand meldde zich.

Toen vroegen de mensen Moesa of hij Allah om leiding wilde vragen bij het oplossen van dit raadsel.

Moesa wendde zich tot Allah en ontving een verrassend bevel: “Waarlijk Allah heeft jullie bevolen dat jullie een koe moeten slachten” (Koran 2:67).

De mensen reageerden ongelovig: “Steek je de draak met ons?” (Koran 2:67).

Ze begrepen niet wat het onderzoek naar een moord… te maken had met het slachten van een koe!

Moesa antwoordde vastberaden: “Ik neem mijn toevlucht tot Allah om niet tot de onwetenden te behoren” (Koran 2:67).

Hij bracht slechts het bevel van Allah over.

Volgens geleerden zou het doel al bereikt zijn als de Kinderen van Israël meteen hadden gehoorzaamd en zomaar een koe hadden geslacht!

In plaats daarvan begonnen ze onnodige vragen te stellen over de precieze kenmerken van de koe – en zo maakten ze de opdracht voor zichzelf moeilijk.

Eerst vroegen ze Moesa zijn Heer aan te roepen, zodat Hij hun duidelijk zou maken wat voor koe het moest zijn (Koran 2:68).

Allah maakte duidelijk dat ze niet te oud en niet te jong mocht zijn… maar daartussenin.

Maar ze waren niet tevreden! Opnieuw vroegen ze: “Roep je Heer voor ons aan om duidelijkheid te krijgen over haar kleur” (Koran 2:69).

Moesa bracht het antwoord van Allah over: “Hij zegt, het is een gele koe, helder van kleur, een plezier voor de eigenaars” (Koran 2:69). Een bepaalde, levendige gele kleur – stralend en mooi.

Toch bleven ze aandringen: “Roep je Heer voor ons aan om duidelijk te maken wat voor koe het moet zijn. Waarlijk, voor ons zijn alle koeien gelijk” (Koran 2:70).

Toen bracht Moesa de laatste en meest beperkende beschrijving over: “Waarlijk, Hij zegt: ‘Het moet een koe zijn die niet is afgericht om het land te ploegen noch om de akkers te bevloeien, gaaf en vlekkeloos’” (Koran 2:71). Een volmaakte, smetteloze koe die nooit voor werk was gebruikt – in alle opzichten ongerept.

Met elke vraag werd de opdracht moeilijker. Wat was begonnen als een eenvoudig bevel – slacht zomaar een koe – was nu een zoektocht geworden naar een koe die zo zeldzaam en zo specifiek was dat ze bijna onvindbaar leek.

Volgens de overleveringen behoorde de enige koe die aan deze beschrijving voldeed toe aan een weesjongen. Hij was grootgebracht door een rechtschapen man, die zijn zoon één enkele gele koe als erfenis had nagelaten. Deze rechtschapen vader had Allah gevraagd het levensonderhoud van zijn zoon te beschermen, en Allah had zijn gebed verhoord door van deze koe de enige te maken die aan alle eisen voldeed.

De mensen moesten een enorme prijs voor de koe betalen – volgens sommige overleveringen haar gewicht in goud. Dat was wat hun overdreven vragen hun kostten. Wat met een willekeurige gewone koe had gekund, vroeg nu een fortuin en enorme moeite.

Uiteindelijk slachtten ze de koe, met grote tegenzin. De Koran vermeldt: “Dus slachtten zij haar hoewel zij het bijna niet hadden gedaan” (Koran 2:71). Zelfs aan het einde, nadat al hun vragen waren beantwoord en de koe was gevonden, aarzelden ze nog. Hun tegenzin ging niet over de koe – het was een dieper verzet tegen volledige onderwerping aan het bevel van Allah.

Toen kwam het moment van de waarheid. Allah gebood: “Slaat hem (de dode) met een deel van haar (de koe)” (Koran 2:73). Ze namen een stuk van de geslachte koe en sloegen daarmee op het lichaam van de dode man.

En het onmogelijke gebeurde. De vermoorde man kwam weer tot leven. Zijn ogen gingen open. Hij stond op voor de verbaasde menigte en wees recht naar zijn moordenaar – zijn eigen neef, die hem in koelen bloede om zijn erfenis had vermoord, juist de man die op zijn begrafenis het hardst had gehuild.

De waarheid lag voor iedereen open. Allah zegt: “Zo brengt Allah de doden tot leven en laat Hij jullie Zijn Tekenen zien, zodat jullie zullen begrijpen” (Koran 2:73). Het wonder was volbracht – recht was gedaan, de moordenaar was ontmaskerd, en de macht van Allah over leven en dood was boven alle twijfel aangetoond.

Nadat hij zijn moordenaar had genoemd, stierf de man opnieuw. Zijn korte terugkeer was geen blijvende opwekking, maar een goddelijk ingrijpen – een teken van Allah dat Hij tot alle dingen in staat is, en dat geen misdaad voor Hem verborgen kan blijven.

Het verhaal van de koe is zo belangrijk dat de langste soera van de hele Koran – Soera Al-Baqarah, met 286 verzen – ernaar is vernoemd. Die naam is zelf al een les: Allah noemde de soera niet naar de moord, niet naar het wonder, maar naar de koe – het middel van gehoorzaamheid dat Bani Isra'iel met zoveel tegenzin aanvaardden. De naam is een blijvende herinnering dat eenvoudige, onmiddellijke gehoorzaamheid aan Allah altijd beter is dan ingewikkelde vragen en uitstel. Ontdek meer over de verhalen uit de Koran en de lessen die ze voor ons leven bevatten.