Ye'cüc ve Me'cüc

Ye'cüc ve Me'cüc (Gog ve Magog), Kuran'da ve hadislerde, Hz. Âdem'in (AS) soyundan gelen uçsuz bucaksız insan kalabalıkları olarak anlatılır.

Sayılarının çokluğuyla... ve bozgunculuklarıyla bilinirler.

Allah Kehf Suresi'nde, salih hükümdar Zülkarneyn'in Ye'cüc ve Me'cüc'ün musallat olduğu bir bölgeye vardığını ve oranın halkının ondan koruma dilediğini bildirir.

Zülkarneyn önerdikleri vergiyi geri çevirdi ve demir kütleleriyle erimiş bakırı kullanarak iki dağın arasına muazzam bir set yükseltti!

Allah'ın takdiriyle bu set, o zaman Ye'cüc ve Me'cüc'ün onu aşmasına engel oldu.

Ne var ki Zülkarneyn seddin sonsuza dek ayakta kalmayacağını biliyordu: «İşte bu, Rabbimin bir rahmetidir. Rabbimin tayin ettiği zaman gelince onu yerle bir eder; Rabbimin verdiği söz gerçektir» (Kehf 18:98). O gün Ye'cüc ve Me'cüc yeniden yeryüzüne salıverilecektir (Enbiya 21:96).

Ne kadar kalabalık oldukları, Sahih-i Buhari ve Sahih-i Müslim'de yer alan bir hadiste vurgulanır.

Hz. Muhammed (SAV), Kıyamet Günü her bin kişiden dokuz yüz doksan dokuzunun cehenneme gönderileceğini bildirdi... ve ashabı korkuya kapılınca onlara, her birine karşılık Ye'cüc ve Me'cüc'den bin kişi olacağını söyledi!

Bu, ne kadar kalabalık olduklarını açıkça gösterir. Bazı efsaneler onları canavar gibi ya da bambaşka bir biçimde tasvir etse de...

İslami kaynaklar onların Hz. Nuh'un (AS) soyundan gelen insanlar olduğunu ve olağan insan özellikleri taşıdığını açıkça ortaya koyar.

Bazı rivayetler, onların her gün seddi kazdıklarını... ama tamamen delip geçemediklerini ve ahir zamanda takdir edilmiş ana kadar bu çabayı her gün yeniden sürdürdüklerini anlatır.

Çeşitli hadis rivayetlerine göre o an geldiğinde Allah onların çıkmasına izin verecektir.

Ve her tepeden akın ederek ülkeleri istila edecekler!

Yollarındaki nehirleri kurutacaklar... hatta kibir ve meydan okumayla göğe oklar fırlatacaklar!

Ye'cüc ve Me'cüc kıssası, Kuran'daki ahir zamanla ilgili en derin anlatılardan biridir; Zülkarneyn döneminin uzak geçmişini Kıyamet Günü'nden önce yaşanacak olaylara bağlar. Seddin inşasından nihai yıkılışına kadar bütün insanlık tarihini kuşatan bu kıssa; güç, ilahi takdir, bozgunculuk ve Allah'ın bütün yaratılış üzerindeki mutlak hâkimiyeti hakkında dersler taşır.

Zülkarneyn yeryüzündeki yolculukları sırasında iki dağ seddinin arasındaki bölgeye vardığında, sözü neredeyse hiç anlamayan bir kavimle karşılaştı. Bunlar, komşularından sürekli korku içinde yaşayan sade ve savunmasız insanlardı. Komşuları ise acımasız ve yıkıcı Ye'cüc ve Me'cüc kabileleriydi: Üzerlerine saldırıyor, topraklarını yağmalıyor, ekinlerini mahvediyor ve gittikleri her yere kargaşa yayıyorlardı.

Halk Zülkarneyn'e şöyle yalvardı: «Zülkarneyn! Doğrusu Yecüc ve Mecüc bu ülkede bozgunculuk yapıyorlar. Bizimle onların arasına bir sed yapman için sana bir vergi verelim mi?» (Kehf 18:94). Korunmaları karşılığında ona vergi ödemeyi teklif ettiler; bu, çaresiz bir halkın güçlü bir hükümdardan beklediği makul bir istekti.

Ama Zülkarneyn'in cevabı, gerçekten salih bir liderin karakterini ortaya koyuyordu. Ödemelerini geri çevirerek şöyle dedi: «Rabbimin bana verdikleri sizinkinden daha iyidir» (Kehf 18:95). Hiçbir ücrete ihtiyacı yoktu; gücü de imkânları da Allah'tandı ve bunları adaletin hizmetinde karşılıksız kullanacaktı. Bununla birlikte onlardan bedenen çalışmalarını istedi: «Bana gücünüzle yardım edin de sizinle onların arasına sağlam bir sed yapayım» (Kehf 18:95).

Ardından gelen inşaat, ilahi hikmetin yön verdiği bir mühendislik harikasıydı. Zülkarneyn işçilere demir kütleleri getirmelerini emretti; bu dev parçalar, iki dağın yamaçları arasındaki boşluk dolana kadar üst üste yığıldı. Sonra «Körükleyin» (Kehf 18:96) diye buyurdu ve körükler demiri ateş gibi kızarıncaya kadar ısıttı. Bu kızgın demirin üzerine erimiş bakır döktü ve bütün yapıyı, Ye'cüc ve Me'cüc'ün ne aşabileceği ne de altından tünel açabileceği geçit vermez bir metal duvar hâlinde kaynaştırdı.

Ne var ki bu muazzam işi tamamladığında bile Zülkarneyn başarıyı kendine mal etmedi. Şöyle dedi: «İşte bu, Rabbimin bir rahmetidir. Rabbimin tayin ettiği zaman gelince onu yerle bir eder; Rabbimin verdiği söz gerçektir» (Kehf 18:98). Zülkarneyn bu tek cümlede üç derin hakikati kabul etmiş oldu: Seddin Allah'tan bir rahmet olduğunu, geçici olduğunu ve bir gün yıkılacağını, Allah'ın vaadinin de her zaman yerine geleceğini.

Ye'cüc ve Me'cüc yüzyıllardır bu seddin ardında kapalı kalmıştır. Tirmizi'deki bir rivayete göre (hasen garib olarak derecelendirilmiştir; ancak İbn Kesir bu sözlerin Peygamber'e ait olduğundan şüphe etmiştir) her gün seddi delmeye çalışırlar. Seddi neredeyse delecek hâle gelinceye kadar kazarlar; ama başlarındaki kişi onlara geri dönmelerini, onu ertesi gün delip geçeceklerini söyler. Ertesi gün geldiklerinde Allah seddi tıpkı eskisi gibi onarmış olur ve her şeye en baştan başlamak zorunda kalırlar. Bu döngü, Allah'ın onları salıvermeyi dilediği belirlenmiş vakte kadar gün be gün, nesilden nesile sürer.

O takdir edilmiş gün geldiğinde ise liderleri farklı bir şey söyleyecek. Bu kez de dönmelerini ve seddi ertesi gün delip geçeceklerini söyleyecek, ama sözüne inşallah (Allah dilerse) diye ekleyecek. Farkında olmadan da olsa ilahi takdiri yerine getirerek Allah'ın adını andığı için, ertesi gün döndüklerinde seddi tam bıraktıkları gibi bulacaklar. Onu delip geçecekler... ve o zamandan beri onları tutan set sonunda yıkılacak.

Hadis literatürü, özellikle de Sahih-i Müslim, salıverilmelerinin ardından yaşanacakları canlı ve ürpertici ayrıntılarla anlatır. Ye'cüc ve Me'cüc seddin ardından denizin dalgaları gibi sayısız kalabalıklar hâlinde boşanacak. Geçtikleri yerlerde göllerin ve nehirlerin sularını içip tüketerek yeryüzüne yayılacaklar. İlkleri Taberiye Gölü'nün yanından geçip onu kurutacak; sonuncuları aynı yerden geçerken bir zamanlar orada su olduğunu söyleyecek. Kibirleri öyle bir noktaya varacak ki yeryüzündekileri öldürdüklerini söyleyip birbirlerini göktekileri de öldürmeye çağıracaklar. Oklarını göğe atacaklar; Allah da oklarını onlara kana boyanmış olarak geri gönderecek.

O sırada, bu olaylardan önce yeryüzüne inmiş olan Hz. İsa (AS), geriye kalan müminleri güvenli bir yer olan Tur Dağı'na götürecek. Orada Ye'cüc ve Me'cüc tarafından kuşatılacaklar; kıtlık öyle şiddetlenecek ki bir öküz başı yüz dinardan daha değerli hâle gelecek. Hz. İsa ve müminler, durdurulamaz gibi görünen bu güçten kurtulmak için Allah'a dua edip yalvaracaklar.

Allah da dualarına icabet edecek. Ye'cüc ve Me'cüc'ün boyunlarına bir tür kurt (nağaf) gönderecek ve hepsi tek bir gecede, sanki tek bir can ölürmüş gibi helak olacak. Cesetleriyle dolan yeryüzünü Allah'ın gönderdiği kuşlar temizleyecek; cesetleri taşıyıp Allah'ın dilediği yere atacaklar. Ardından Allah yeryüzünü yıkayıp temizleyen bir yağmur gönderecek ve toprak yeniden tertemiz ve bereketli olacak. Bu, Allah'ın vaadidir; O'nun vaadi her zaman haktır. Bu kıssayla bağlantılı Zülkarneyn kıssasını ve diğer Kuran kıssalarını keşfedin.